Reguła Zakonu Sokoła


Preambuła

Na początek powiemy, że każdy, dla kogo honor i pragnienie sławy stały się żródłem wszelkich uczynków i który ma wolę niewzruszoną by trwać przy swoim wyborze, zasłużył na dołączenie do Zakonu.
I czy kieruje nim miłość do kobiety lub mężczyzny, czy mądrość przyrodzona, albo też wiara w bogów lub boga, nie nasza to rzecz, aby być jego sędziami - pragniemy być mu braćmi. Bowiem przyszedł do nas wiedziony mądrością, dobrocią i sprawiedliwością, których źródłem jest rycerski honor.


1. O tym, kiedy i dlaczego powstał Zakon Sokoła

Niechaj każdy, kto chce wiedzieć dowie się, jak i kiedy powstał Zakon Sokoła. W roku 2005 ery chrześcijańskiej i 5765 hebrajskiej miary zebrało się siedmiu dobrych ludzi, którzy w wielkiej trosce mając sprawy rycerskie założyli Zakon, aby dobry obyczaj i sztuki godne dam i kawalerów pielęgnować. A skromne te początki i zapał z jakim oddawali się swej pracy poruszyły serca innych, którzy z radością przystali do nich, i teraz wspólnym wysiłkiem w cnotach rycerskich się wprawiają, w tańcu, w grzecznej a dwornej rozmowie i zabawach i wszystkim, co ujmy rycerskiemu stanowi nie przynosi.


2. O cnotach rycerskich

Dwunastu jest rycerzy, których cnoty godne są naśladowania. A jest to trzech rycerzy niebieskich: Jerzy, Michał i Rajnold, i dziewięciu rycerzy ziemskich: trzech z początków rycerstwa na ziemi - Jozue, Dawid i Machabeusz, trzech z czasów antycznych - Hektor, Cezar i Aleksander Wielki i trzech z epok późniejszych - Król Artur, Karol Wielki i Gotfryd z Bouillon.
Zaś cnoty rycerskie są takie: honor, wierność, męstwo, rozwaga, dworność i hojność.


3. O władzach Zakonu

Najwyższą władzą Zakonu jest Kapituła Generalna, to jest zgromadzenie wszystkich braci i sióstr. Kapituła Generalna zbiera się najmniej raz w roku, aby rozważyć sprawy zakonne i wybrać spośród Rycerzy, Kawalerów i Dam, jeśli zachodzi taka potrzeba, Wielkiego Mistrza i Dostojną Radę. Rycerze, Kawalerowie i Damy mają po dwa głosy, inni zaś członkowie Zakonu - jeden.
Wielki Mistrz przewodzi Dostojnej Radzie, realizuje z jej pomocą postanowienia Kapituły Generalnej i reprezentuje Zakon na zewnątrz. Wybierany jest na okres dwóch lat przez Kapitułę Generalną. Wielki Mistrz winien całkowicie poświęcić się na rzecz Zakonu, a swoimi czynami dawać przykład Braciom i Siostrom.
Dostojna Rada składa się z Kanclerza, Chorążego i Podskarbiego. Dostojnej Radzie przewodzi Wielki Mistrz. Wybierana jest na okres dwóch lat przez Kapitułę Generalną. Powinnością Dostojnej Rady jest zarządzanie sprawami Zakonu zgodnie z decyzjami Kapituły Generalnej, wspieranie Wielkiego Mistrza radą, przyjmowanie nowych członków do Zakonu, rozsądzanie sporów pomiędzy nimi i zwoływanie Kapituły Generalnej. Dostojna Rada zbiera się zawsze, kiedy zachodzi potrzeba, lecz nie rzadziej jak raz w miesiącu.
Kanclerz pełni funkcję tymczasowego Namiestnika Zakonu w przypadku nieobecności Wielkiego Mistrza, podlega mu także dyplomacja. Chorąży dba o godło i chorągwie zakonne, Podskarbi nad skarbcem zakonnym czuwa.


4. O przyjmowaniu Braci i Sióstr do Zakonu

Kto pragnie wstąpić do Zakonu niech dobrze swą decyzję rozważy, pozna regułę zakonną, siostry i braci przyszłych. Niech sprawi sobie rękawice i miecz treningowy, jeśli sztuki rycerskiej pragnie się uczyć albo strój schludny, jaki przystoi służbie dworskiej, jeśli życie w pokoju milszym mu się zdaje. W treningach zakonnych pilnie niech uczestniczy. A po upływie trzech miesięcy, zaznajomiwszy się już dobrze z zakonnym życiem, poda Dostojnej Radzie swoją decyzję. Wtedy Rada odpowie mu czy może przyłączyć się do Zakonu czy też czas jego jeszcze nie nadszedł.
Lecz że sztuka rycerska wymaga ćwiczeń i wytrwałości, Brat czy Siostra, którzy pragną umiejętności swe rozwijać, a wiedzę poszerzać, winni po tym czasie nie siadać na laurach, ale nie ustawać w doskonaleniu się i nowego ekwipunku zdobywaniu. Strój godny giermka sobie sprawić, a także tarczę i miecz krótki lub długi, wedle uznania.
Gdy zaś przyjdzie czas na najwyższe godności Zakonu, Rycerze, niezależnie od płci, winni stawać dumnie w pełnej zbroi z mieczem i sztyletem u boku, zaś Kawalerowie i Damy dworskie mają mieć strój, jaki dworzanom przystoi.


5. O zachowaniu się Sióstr i Braci w świecie

Kiedy Bracia albo Siostry mają wyruszyć do zamków i miast w sprawach Zakonu, niechaj nie jadą sami, ale z drugim bratem lub siostrą; i to nie z tymi, z którymi sami by pragnęli, ale z tymi, których im Mistrz wyznaczy. A gdy dosięgną celu swej wędrówki, niechaj będą stale razem, jednacy w mowie i w zachowaniu. I niechaj niczego nie uczynią, co mogłoby obrazić cudze oczy, ale to jedynie, co każe dobry obyczaj. A jeśli będą w karczmie, w domu, lub jakimkolwiek innym miejscu gdzie będą narażeni na pokusy, niechaj zachowają mądrość.


6. O ubiorze Sióstr i Braci

Nakazuje się wszystkim Siostrom i Braciom, aby posiadali strój odpowiedni do ich stanu i godności w Zakonie. Strój codzienny Sióstr i Braci niższych klasą winien składać się z bielizny, sukni cotte simple dla białogłów i dubletu czy tuniki oraz nogawic dla mężów, paska, nakrycia głowy i obuwia.
Strój Kawalera i Damy winien składać się z szat dworskich. Kawaler i Dama winni nosić szaty skrojone według stosownych wzorów i szyte ze szlachetnych tkanin.
Strój odświętny Rycerza winien być taki jak Kawalera albo Damy, ponadto Rycerz winien posiadać przednią zbroję, zdatną do boju i do parady.


7. O swarach pomiędzy Siostrami i Braćmi

Takoż, gdy któryś z braci posprzecza się z innym, a Kanclerz rozpatrzy skargę, kara ma być następująca: winny niechaj jada na ziemi bez stołu i serwety przez dni siedem, a swą winę niechaj odszczeka spod stołu wobec wszystkich.

© powered by y.a.a.